صفحه ۵۹۶ قرآن کریم
لَا يَصْلَاهَا إِلَّا الْأَشْقَى ﴿۱۵﴾
جز نگونبختتر[ین مردم] در آن درنیاید:
الَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿۱۶﴾
همان که تکذیب کرد و رخ برتافت.
وَسَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى ﴿۱۷﴾
و پاکرفتارتر[ین مردم] از آن دور داشته خواهد شد:
الَّذِي يُؤْتِي مَالَهُ يَتَزَكَّىٰ ﴿۱۸﴾
همان که مال خود را میدهد [برای آنکه] پاک شود،
وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُ مِن نِّعْمَةٍ تُجْزَىٰ ﴿۱۹﴾
و هیچ کس را به قصد پاداشیافتن نعمت نمیبخشد،
إِلَّا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلَىٰ ﴿۲۰﴾
جز خواستن رضای پروردگارش که بسی برتر است [منظوری ندارد].
وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ ﴿۲۱﴾
و قطعاً بزودی خشنود خواهد شد.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ وَالضُّحَىٰ ﴿۱﴾
سوگند به روشنایی روز،
وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿۲﴾
سوگند به شب چون آرام گیرد،
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿۳﴾
[که] پروردگارت تو را وانگذاشته، و دشمن نداشته است.
وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ الْأُولَىٰ ﴿۴﴾
و قطعاً آخرت برای تو از دنیا نیکوتر خواهد بود.
وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰ ﴿۵﴾
و بزودی پروردگارت تو را عطا خواهد داد، تا خرسند گردی.
أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَىٰ ﴿۶﴾
مگر نه تو را یتیم یافت، پس پناه داد؟
وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَىٰ ﴿۷﴾
و تو را سرگشته یافت، پس هدایت کرد؟
وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَىٰ ﴿۸﴾
و تو را تنگدست یافت و بینیاز گردانید؟
فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿۹﴾
و اما [تو نیز به پاس نعمت ما] یتیم را میازار،
وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿۱۰﴾
و گدا را مران،
وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿۱۱﴾
و از نعمت پروردگار خویش [با مردم] سخن گوی.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ ﴿۱﴾
آیا برای تو سینهات را نگشادهایم؟
وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ ﴿۲﴾
و بار گرانت را از [دوش] تو برنداشتیم؟
الَّذِي أَنقَضَ ظَهْرَكَ ﴿۳﴾
[باری] که [گویی] پشت تو را شکست.
وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ ﴿۴﴾
و نامت را برای تو بلند گردانیدیم.
فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا ﴿۵﴾
پس [بدان که] با دشواری، آسانی است.
إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا ﴿۶﴾
آری، با دشواری، آسانی است.
فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ ﴿۷﴾
پس چون فراغت یافتی، به طاعت درکوش؛
وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَارْغَب ﴿۸﴾
و با اشتیاق، به سوی پروردگارت روی آور.