صفحه ۵۸۸ قرآن کریم
كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ ﴿۷﴾
نه چنین است [که میپندارند]، که کارنامه بدکاران در «سجّین» است.
وَمَا أَدْرَاكَ مَا سِجِّينٌ ﴿۸﴾
و تو چه دانی که «سجّین» چیست؟
كِتَابٌ مَّرْقُومٌ ﴿۹﴾
کتابی است نوشتهشده.
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿۱۰﴾
وای بر تکذیبکنندگان در آن هنگام:
الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ ﴿۱۱﴾
آنان که روز جزا را دروغ میپندارند.
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿۱۲﴾
و جز هر تجاوزپیشه گناهکاری آن را به دروغ نمیگیرد.
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ ﴿۱۳﴾
[همان که] چون آیات ما بر او خوانده شود، گوید: «[اینها] افسانههای پیشینیان است.»
كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿۱۴﴾
نه چنین است، بلکه آنچه مرتکب میشدند زنگار بر دلهایشان بسته است.
كَلَّا إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿۱۵﴾
زهی پندار، که آنان در آن روز، از پروردگارشان سخت محجوبند.
ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُو الْجَحِيمِ ﴿۱۶﴾
آنگاه به یقین، آنان به جهنم درآیند.
ثُمَّ يُقَالُ هَـٰذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ ﴿۱۷﴾
سپس [به ایشان] گفته خواهد شد: «این همان است که آن را به دروغ میگرفتید.»
كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ ﴿۱۸﴾
نه چنین است، در حقیقت، کتاب نیکان در «علّیّون» است.
وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿۱۹﴾
و تو چه دانی که «علّیّون» چیست؟
كِتَابٌ مَّرْقُومٌ ﴿۲۰﴾
کتابی است نوشتهشده.
يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ ﴿۲۱﴾
مقرّبان آن را مشاهده خواهند کرد.
إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ ﴿۲۲﴾
براستی نیکوکاران در نعیم [الهی] خواهند بود.
عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ ﴿۲۳﴾
بر تختها [نشسته] مینگرند.
تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ ﴿۲۴﴾
از چهرههایشان طراوت نعمت [بهشت] را درمییابی.
يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ ﴿۲۵﴾
از بادهای مُهر شده نوشانیده شوند.
خِتَامُهُ مِسْكٌ ۚ وَفِي ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ ﴿۲۶﴾
[بادهای که] مُهر آن، مُشک است، و در این [نعمتها] مشتاقان باید بر یکدیگر پیشی گیرند.
وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ ﴿۲۷﴾
و ترکیبش از [چشمه] «تسنیم» است:
عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ ﴿۲۸﴾
چشمهای که مقرّبان [خدا] از آن نوشند.
إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ ﴿۲۹﴾
[آری، در دنیا] کسانی که گناه میکردند، آنان را که ایمان آورده بودند به ریشخند میگرفتند.
وَإِذَا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿۳۰﴾
و چون بر ایشان میگذشتند، اشاره چشم و ابرو با هم رد و بدل میکردند.
وَإِذَا انقَلَبُوا إِلَىٰ أَهْلِهِمُ انقَلَبُوا فَكِهِينَ ﴿۳۱﴾
و هنگامی که نزد خانواده[های] خود بازمیگشتند، به شوخطبعی میپرداختند.
وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَـٰؤُلَاءِ لَضَالُّونَ ﴿۳۲﴾
و چون مؤمنان را میدیدند، میگفتند: «اینها [جماعتی] گمراهند.»
وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ ﴿۳۳﴾
و حال آنکه آنان برای بازرسی [کار]شان فرستاده نشده بودند.
فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿۳۴﴾
و[لی] امروز، مؤمنانند که بر کافران خنده میزنند.