صفحه ۵۲۷ قرآن کریم

در حقیقت، کسانی که آخرت را باور ندارند، فرشتگان را در نامگذاری به صورت مؤنّث نام می‌نهند.

و ایشان را به این [کار] معرفتی نیست. جز گمان [خود] را پیروی نمی‌کنند، و در واقع، گمان در [وصول به‌] حقیقت هیچ سودی نمی‌رساند.

پس، از هر کس که از یاد ما روی برتافته و جز زندگی دنیا را خواستار نبوده است، روی برتاب.

این منتهای دانش آنان است. پروردگار تو، خود به [حال‌] کسی که از راه او منحرف شده داناتر، و او به کسی که راه یافته [نیز] آگاه‌تر است.

و هر چه در آسمانها و هر چه در زمین است از آن خداست، تا کسانی را که بد کرده‌اند، به [سزای‌] آنچه انجام داده‌اند کیفر دهد، و آنان را که نیکی کرده‌اند، به نیکی پاداش دهد.

آنان که از گناهان بزرگ و زشتکاریها -جز لغزشهای کوچک- خودداری می‌ورزند، پروردگارت [نسبت به آنها] فراخ‌آمرزش است. وی از آن دم که شما را از زمین پدید آورد و از همان‌گاه که در شکمهای مادرانتان [در زهدان‌] نهفته بودید به [حال ]شما داناتر است، پس خودتان را پاک مشمارید. او به [حال‌] کسی که پرهیزگاری نموده داناتر است.

پس آیا آن کسی را که [از جهاد] روی برتافت دیدی؟

و اندکی بخشید و [از باقی‌] امتناع ورزید.

آیا علم غیب پیش اوست و او می‌بیند؟

یا بدانچه در صحیفه‌های موسی [آمده‌] خبر نیافته است؟

و [نیز در نوشته‌های‌] همان ابراهیمی که وفا کرد:

که هیچ بردارنده‌ای بار گناه دیگری را بر نمی‌دارد.

و اینکه برای انسان جز حاصل تلاش او نیست.

و [نتیجه‌] کوشش او به زودی دیده خواهد شد.

سپس هر چه تمامتر وی را پاداش دهند.

و اینکه پایان [کار] به سوی پروردگار توست.

و هم اوست که می‌خنداند و می‌گریاند.

و هم اوست که می‌میراند و زنده می‌گرداند.