صفحه ۵۲۶ قرآن کریم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ ﴿۱﴾
سوگند به اختر [= قرآن] چون فرود میآید،
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ ﴿۲﴾
[که] یار شما نه گمراه شده و نه در نادانی مانده؛
وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ ﴿۳﴾
و از سر هوس سخن نمیگوید.
إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَىٰ ﴿۴﴾
این سخن بجز وحیی که وحی میشود نیست.
عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوَىٰ ﴿۵﴾
آن را [فرشته] شدیدالقوی به او فرا آموخت،
ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَىٰ ﴿۶﴾
[سروش] نیرومندی که [مسلّط] درایستاد.
وَهُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلَىٰ ﴿۷﴾
در حالی که او در افق اعلی بود؛
ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ﴿۸﴾
سپس نزدیک آمد و نزدیکتر شد،
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ ﴿۹﴾
تا [فاصلهاش] به قدر [طول] دو [انتهای] کمان یا نزدیکتر شد؛
فَأَوْحَىٰ إِلَىٰ عَبْدِهِ مَا أَوْحَىٰ ﴿۱۰﴾
آنگاه به بندهاش آنچه را باید وحی کند، وحی فرمود.
مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَىٰ ﴿۱۱﴾
آنچه را دل دید انکار[ش] نکرد.
أَفَتُمَارُونَهُ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ﴿۱۲﴾
آیا در آنچه دیده است با او جدال میکنید؟
وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ ﴿۱۳﴾
و قطعاً بار دیگری هم او را دیده است،
عِندَ سِدْرَةِ الْمُنتَهَىٰ ﴿۱۴﴾
نزدیک سدرالمنتهی،
عِندَهَا جَنَّةُ الْمَأْوَىٰ ﴿۱۵﴾
در همان جا که جنةالمأوی است.
إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ ﴿۱۶﴾
آنگاه که درخت سدر را آنچه پوشیده بود، پوشیده بود.
مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ﴿۱۷﴾
دیده [اش] منحرف نگشت و [از حدّ] در نگذشت.
لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ آيَاتِ رَبِّهِ الْكُبْرَىٰ ﴿۱۸﴾
به راستی که [برخی] از آیات بزرگ پروردگار خود را بدید.
أَفَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَالْعُزَّىٰ ﴿۱۹﴾
به من خبر دهید از لات و عزّی،
وَمَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَىٰ ﴿۲۰﴾
و منات آن سومین دیگر،
أَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الْأُنثَىٰ ﴿۲۱﴾
آیا [به خیالتان] برای شما پسر است و برای او دختر؟
تِلْكَ إِذًا قِسْمَةٌ ضِيزَىٰ ﴿۲۲﴾
در این صورت، این تقسیم نادرستی است.
إِنْ هِيَ إِلَّا أَسْمَاءٌ سَمَّيْتُمُوهَا أَنتُمْ وَآبَاؤُكُم مَّا أَنزَلَ اللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَانٍ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَى الْأَنفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَاءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ الْهُدَىٰ ﴿۲۳﴾
[این بتان] جز نامهایی بیش نیستند که شما و پدرانتان نامگذاری کردهاید [و] خدا بر [حقّانیّت] آنها هیچ دلیلی نفرستاده است. [آنان] جز گمان و آنچه را که دلخواهشان است پیروی نمیکنند، با آنکه قطعاً از جانب پروردگارشان هدایت برایشان آمده است.
أَمْ لِلْإِنسَانِ مَا تَمَنَّىٰ ﴿۲۴﴾
مگر انسان آنچه را آرزو کند دارد؟
فَلِلَّهِ الْآخِرَةُ وَالْأُولَىٰ ﴿۲۵﴾
آن سرا و این سرا از آن خداست.
۞ وَكَم مِّن مَّلَكٍ فِي السَّمَاوَاتِ لَا تُغْنِي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا إِلَّا مِن بَعْدِ أَن يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَن يَشَاءُ وَيَرْضَىٰ ﴿۲۶﴾
و بسا فرشتگانی که در آسمانهایند [و] شفاعتشان به کاری نیاید، مگر پس از آنکه خدا به هر که خواهد و خشنود باشد اذن دهد.