صفحه ۵۹۴ قرآن کریم
يَقُولُ يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي ﴿۲۴﴾
گوید: «کاش برای زندگانی خود [چیزی] پیش فرستاده بودم.»
فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ﴿۲۵﴾
پس در آن روز هیچ کس چون عذابکردن او، عذاب نکند.
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ﴿۲۶﴾
و هیچ کس چون دربندکشیدن او، دربند نکشد.
يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ﴿۲۷﴾
ای نفس مطمئنّه،
ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ﴿۲۸﴾
خشنود و خداپسند به سوی پروردگارت بازگرد،
فَادْخُلِي فِي عِبَادِي ﴿۲۹﴾
و در میان بندگان من درآی،
وَادْخُلِي جَنَّتِي ﴿۳۰﴾
و در بهشت من داخل شو.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ لَا أُقْسِمُ بِهَـٰذَا الْبَلَدِ ﴿۱﴾
سوگند به این شهر،
وَأَنتَ حِلٌّ بِهَـٰذَا الْبَلَدِ ﴿۲﴾
و حال آنکه تو در این شهر جای داری؛
وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿۳﴾
سوگند به پدری [چنان] و آن کسی را که به وجود آورد؛
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿۴﴾
براستی که انسان را در رنج آفریدهایم.
أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿۵﴾
آیا پندارد که هیچ کس هرگز بر او دست نتواند یافت؟
يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا ﴿۶﴾
گوید: «مال فراوانی تباه کردم.»
أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ ﴿۷﴾
آیا پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟
أَلَمْ نَجْعَل لَّهُ عَيْنَيْنِ ﴿۸﴾
آیا دو چشمش ندادهایم؟
وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ﴿۹﴾
و زبانی و دو لب.
وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ ﴿۱۰﴾
و هر دو راه [خیر و شر] را بدو نمودیم.
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ﴿۱۱﴾
و[لی] نخواست از گردنه [عاقبتنگری] بالا رود!
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ ﴿۱۲﴾
و تو چه دانی که آن گردنه [سخت] چیست؟
فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿۱۳﴾
بندهای را آزادکردن،
أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ ﴿۱۴﴾
یا در روز گرسنگی، طعامدادن:
يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿۱۵﴾
به یتیمی خویشاوند،
أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ﴿۱۶﴾
یا بینوایی خاکنشین.
ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ ﴿۱۷﴾
علاوه بر این از زمره کسانی باشد که گرویده و یکدیگر را به شکیبایی و مهربانی سفارش کردهاند؛
أُولَـٰئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿۱۸﴾
اینانند خجستگان.
وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿۱۹﴾
و کسانی که به انکار نشانههای ما پرداختهاند، آنانند ناخجستگان شوم.
عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌ ﴿۲۰﴾
بر آنان آتشی سرپوشیده احاطه دارد.