صفحه ۵۹۲ قرآن کریم
بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿۱۶﴾
لیکن [شما] زندگی دنیا را بر میگزینید؛
وَالْآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ ﴿۱۷﴾
با آنکه [جهان] آخرت نیکوتر و پایدارتر است.
إِنَّ هَـٰذَا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولَىٰ ﴿۱۸﴾
قطعاً در صحیفههای گذشته این [معنی] هست،
صُحُفِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَىٰ ﴿۱۹﴾
صحیفههای ابراهیم و موسی.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْغَاشِيَةِ ﴿۱﴾
آیا خبر «غاشیه» به تو رسیده است؟
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خَاشِعَةٌ ﴿۲﴾
در آن روز، چهرههایی زبونند،
عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ ﴿۳﴾
که تلاش کرده، رنج [بیهوده] بردهاند.
تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةً ﴿۴﴾
[ناچار] در آتشی سوزان درآیند.
تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ ﴿۵﴾
از چشمهای داغ نوشانیده شوند.
لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍ ﴿۶﴾
خوراکی جز خار خشک ندارند،
لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِي مِن جُوعٍ ﴿۷﴾
[که] نه فربه کند، و نه گرسنگی را باز دارد.
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاعِمَةٌ ﴿۸﴾
در آن روز، چهرههایی شادابند.
لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌ ﴿۹﴾
از کوشش خود خشنودند.
فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ ﴿۱۰﴾
در بهشت بریناند.
لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَاغِيَةً ﴿۱۱﴾
سخن بیهودهای در آنجا نشنوند.
فِيهَا عَيْنٌ جَارِيَةٌ ﴿۱۲﴾
در آن، چشمهای روان باشد.
فِيهَا سُرُرٌ مَّرْفُوعَةٌ ﴿۱۳﴾
تختهایی بلند در آنجاست.
وَأَكْوَابٌ مَّوْضُوعَةٌ ﴿۱۴﴾
و قدحهایی نهاده شده.
وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ ﴿۱۵﴾
و بالشهایی پهلوی هم [چیده].
وَزَرَابِيُّ مَبْثُوثَةٌ ﴿۱۶﴾
و فرشهایی [زربفت] گسترده.
أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ﴿۱۷﴾
آیا به شتر نمینگرند که چگونه آفریده شده؟
وَإِلَى السَّمَاءِ كَيْفَ رُفِعَتْ ﴿۱۸﴾
و به آسمان که چگونه برافراشته شده؟
وَإِلَى الْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ﴿۱۹﴾
و به کوهها که چگونه برپا داشته شده؟
وَإِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ﴿۲۰﴾
و به زمین که چگونه گسترده شده است؟
فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنتَ مُذَكِّرٌ ﴿۲۱﴾
پس تذکر ده که تو تنها تذکردهندهای.
لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ﴿۲۲﴾
بر آنان تسلّطی نداری،
إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﴿۲۳﴾
مگر کسی که روی بگرداند و کفر ورزد،
فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَكْبَرَ ﴿۲۴﴾
که خدا او را به آن عذاب بزرگتر عذاب کند.
إِنَّ إِلَيْنَا إِيَابَهُمْ ﴿۲۵﴾
در حقیقت، بازگشت آنان به سوی ماست،
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم ﴿۲۶﴾
آنگاه حساب [خواستن از] آنان به عهده ماست.