صفحه ۵۹۱ قرآن کریم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ وَالسَّمَاءِ وَالطَّارِقِ ﴿۱﴾
سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد.
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ ﴿۲﴾
و تو چه دانی که اختر شبگرد چیست؟
النَّجْمُ الثَّاقِبُ ﴿۳﴾
آن اختر فروزان.
إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ ﴿۴﴾
هیچ کس نیست مگر اینکه نگاهبانی بر او [گماشته شده] است.
فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ ﴿۵﴾
پس انسان باید بنگرد که از چه آفریده شده است؟
خُلِقَ مِن مَّاءٍ دَافِقٍ ﴿۶﴾
از آب جهندهای خلق شده،
يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ ﴿۷﴾
[که] از صلب مرد و میان استخوانهای سینه زن بیرون میآید.
إِنَّهُ عَلَىٰ رَجْعِهِ لَقَادِرٌ ﴿۸﴾
در حقیقت، او [= خدا] بر بازگردانیدن وی بخوبی تواناست.
يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ ﴿۹﴾
آن روز که رازها [همه] فاش شود،
فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ ﴿۱۰﴾
پس او را نه نیرویی ماند و نه یاری.
وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ ﴿۱۱﴾
سوگند به آسمان بارشانگیز،
وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ ﴿۱۲﴾
سوگند به زمین شکافدار [آماده کشت]،
إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ ﴿۱۳﴾
[که] در حقیقت، قرآن گفتاری قاطع و روشنگر است؛
وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ ﴿۱۴﴾
و آن شوخی نیست.
إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا ﴿۱۵﴾
آنان دست به نیرنگ میزنند.
وَأَكِيدُ كَيْدًا ﴿۱۶﴾
و [من نیز] دست به نیرنگ میزنم.
فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا ﴿۱۷﴾
پس کافران را مهلت ده، و کمی آنان را به حال خود واگذار.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى ﴿۱﴾
نام پروردگار والای خود را به پاکی بستای:
الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿۲﴾
همان که آفرید و هماهنگی بخشید.
وَالَّذِي قَدَّرَ فَهَدَىٰ ﴿۳﴾
و آنکه اندازهگیری کرد و راه نمود.
وَالَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعَىٰ ﴿۴﴾
و آنکه چمنزار را برآورد؛
فَجَعَلَهُ غُثَاءً أَحْوَىٰ ﴿۵﴾
و پس [از چندی] آن را خاشاکی تیرهگون گردانید.
سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰ ﴿۶﴾
ما بزودی [آیات خود را به وسیله سروش غیبی] بر تو خواهیم خواند، تا فراموش نکنی؛
إِلَّا مَا شَاءَ اللَّهُ ۚ إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَمَا يَخْفَىٰ ﴿۷﴾
جز آنچه خدا خواهد، که او آشکار و آنچه را که نهان است میداند.
وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَىٰ ﴿۸﴾
و برای تو آسانترین [راه] را فراهم میگردانیم.
فَذَكِّرْ إِن نَّفَعَتِ الذِّكْرَىٰ ﴿۹﴾
پس پند ده، اگر پند سود بخشد.
سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَىٰ ﴿۱۰﴾
آن کس که ترسد، بزودی عبرت گیرد.
وَيَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى ﴿۱۱﴾
و نگونبخت، خود را از آن دور میدارد؛
الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَىٰ ﴿۱۲﴾
همان کس که در آتشی بزرگ در آید؛
ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَىٰ ﴿۱۳﴾
آنگاه نه در آن میمیرد و نه زندگانی مییابد.
قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّىٰ ﴿۱۴﴾
رستگار آن کس که خود را پاک گردانید؛
وَذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّىٰ ﴿۱۵﴾
و نام پروردگارش را یاد کرد و نماز گزارد.