صفحه ۵۸۴ قرآن کریم
إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿۱۶﴾
آنگاه که پروردگارش او را در وادی مقدس «طوی» ندا درداد:
اذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ ﴿۱۷﴾
«به سوی فرعون برو که وی سر برداشته است؛
فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰ أَن تَزَكَّىٰ ﴿۱۸﴾
و بگو: آیا سر آن داری که به پاکیزگی گرایی،
وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿۱۹﴾
و تو را به سوی پروردگارت راه نمایم تا پروا بداری؟»
فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَىٰ ﴿۲۰﴾
پس معجزه بزرگ [خود] را بدو نمود.
فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿۲۱﴾
و[لی فرعون] تکذیب نمود و عصیان کرد.
ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿۲۲﴾
سپس پشت کرد [و] به کوشش برخاست،
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿۲۳﴾
و گروهی را فراهم آورد [و] ندا درداد،
فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ ﴿۲۴﴾
و گفت: «پروردگار بزرگتر شما منم!»
فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَىٰ ﴿۲۵﴾
و خدا [هم] او را به کیفر دنیا و آخرت گرفتار کرد.
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَىٰ ﴿۲۶﴾
در حقیقت، برای هر کس که [از خدا] بترسد، در این [ماجرا] عبرتی است.
أَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ ۚ بَنَاهَا ﴿۲۷﴾
آیا آفرینش شما دشوارتر است یا آسمانی که [او] آن را برپا کرده است؟
رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا ﴿۲۸﴾
سقفش را برافراشت و آن را [به اندازه معین] درست کرد،
وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا ﴿۲۹﴾
و شبش را تیره و روزش را آشکار گردانید،
وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا ﴿۳۰﴾
و پس از آن، زمین را با غلتانیدن گسترد،
أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا ﴿۳۱﴾
آبش و چراگاهش را از آن بیرون آورد،
وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا ﴿۳۲﴾
و کوهها را لنگر آن گردانید،
مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ ﴿۳۳﴾
[تا وسیله] استفاده برای شما و دامهایتان باشد.
فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ ﴿۳۴﴾
پس آنگاه که آن هنگامه بزرگ دررسد،
يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ مَا سَعَىٰ ﴿۳۵﴾
[آن] روز است که انسان آنچه را که در پی آن کوشیده است به یاد آورد
وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿۳۶﴾
و جهنم برای هر که بیند آشکار گردد.
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿۳۷﴾
اما هر که طغیان کرد،
وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿۳۸﴾
و زندگی پست دنیا را برگزید،
فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ ﴿۳۹﴾
پس جایگاه او همان آتش است.
وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ ﴿۴۰﴾
و اما کسی که از ایستادن در برابر پروردگارش هراسید، و نفس خود را از هوس باز داشت…
فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ ﴿۴۱﴾
پس جایگاه او همان بهشت است.
يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا ﴿۴۲﴾
در باره رستاخیز از تو میپرسند که فرارسیدنش چه وقت است؟
فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَاهَا ﴿۴۳﴾
تو را چه به گفتگو در آن.
إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَاهَا ﴿۴۴﴾
علم آن با پروردگار تو است.
إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَاهَا ﴿۴۵﴾
تو فقط کسی را که از آن میترسد هشدار میدهی.
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا ﴿۴۶﴾
روزی که آن را میبینند، گویی که آنان جز شبی یا روزی درنگ نکردهاند.