صفحه ۵۷۶ قرآن کریم
إِنَّهُ فَكَّرَ وَقَدَّرَ ﴿۱۸﴾
آری، [آن دشمن حق] اندیشید و سنجید.
فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿۱۹﴾
کشته بادا، چگونه [او] سنجید؟
ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿۲۰﴾
[آری،] کشته بادا، چگونه [او] سنجید.
ثُمَّ نَظَرَ ﴿۲۱﴾
آنگاه نظر انداخت.
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ﴿۲۲﴾
سپس رو ترش نمود و چهره در هم کشید.
ثُمَّ أَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَ ﴿۲۳﴾
آنگاه پشت گردانید و تکبّر ورزید،
فَقَالَ إِنْ هَـٰذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ ﴿۲۴﴾
و گفت: «این [قرآن] جز سحری که [به برخی] آموختهاند نیست.
إِنْ هَـٰذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ ﴿۲۵﴾
این غیر از سخن بشر نیست.»
سَأُصْلِيهِ سَقَرَ ﴿۲۶﴾
زودا که او را به سَقَر در آورم.
وَمَا أَدْرَاكَ مَا سَقَرُ ﴿۲۷﴾
و تو چه دانی که آن سَقَر چیست؟
لَا تُبْقِي وَلَا تَذَرُ ﴿۲۸﴾
نه باقی میگذارد و نه رها میکند.
لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِ ﴿۲۹﴾
پوستها را سیاه میگرداند.
عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ ﴿۳۰﴾
[و] بر آن [دوزخ]، نوزده [نگهبان] است.
وَمَا جَعَلْنَا أَصْحَابَ النَّارِ إِلَّا مَلَائِكَةً ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِينَ كَفَرُوا لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَيَزْدَادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيمَانًا ۙ وَلَا يَرْتَابَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ وَالْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَالْكَافِرُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَـٰذَا مَثَلًا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ ﴿۳۱﴾
و ما موکّلان آتش را جز فرشتگان نگردانیدیم، و شماره آنها را جز آزمایشی برای کسانی که کافر شدهاند قرار ندادیم، تا آنان که اهل کتابند یقین به هم رسانند، و ایمان کسانی که ایمان آوردهاند افزون گردد، و آنان که کتاب به ایشان داده شده و [نیز] مؤمنان به شک نیفتند، و تا کسانی که در دلهایشان بیماری است و کافران بگویند: «خدا از این وصفکردن، چه چیزی را اراده کرده است؟» این گونه، خدا هر که را بخواهد بیراه میگذارد و هر که را بخواهد هدایت می کند، و [شماره] سپاهیان پروردگارت را جز او نمیداند، و این [آیات] جز تذکاری برای بشر نیست.
كَلَّا وَالْقَمَرِ ﴿۳۲﴾
نه چنین است [که میپندارند!] سوگند به ماه،
وَاللَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ ﴿۳۳﴾
و سوگند به شامگاه چون پشت کند،
وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ ﴿۳۴﴾
و سوگند به بامداد چون آشکار شود،
إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ ﴿۳۵﴾
که آیات [قرآن] از پدیدههای بزرگ است.
نَذِيرًا لِّلْبَشَرِ ﴿۳۶﴾
بشر را هشداردهنده است.
لِمَن شَاءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ ﴿۳۷﴾
هر که از شما را که بخواهد پیشی جوید یا بازایستد.
كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ ﴿۳۸﴾
هر کسی در گرو دستاورد خویش است،
إِلَّا أَصْحَابَ الْيَمِينِ ﴿۳۹﴾
بجز یاران دست راست:
فِي جَنَّاتٍ يَتَسَاءَلُونَ ﴿۴۰﴾
در میان باغها. از یکدیگر میپرسند،
عَنِ الْمُجْرِمِينَ ﴿۴۱﴾
درباره مجرمان:
مَا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ ﴿۴۲﴾
«چه چیز شما را در آتش [سَقَر] درآورد؟»
قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ ﴿۴۳﴾
گویند: «از نمازگزاران نبودیم،
وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ ﴿۴۴﴾
و بینوایان را غذا نمیدادیم،
وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِينَ ﴿۴۵﴾
با هرزهدرایان هرزهدرایی میکردیم،
وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّينِ ﴿۴۶﴾
و روز جزا را دروغ میشمردیم،
حَتَّىٰ أَتَانَا الْيَقِينُ ﴿۴۷﴾
تا مرگ ما در رسید.»