صفحه ۵۷۰ قرآن کریم

[هرگز،] به پروردگار خاوران و باختران سوگند یاد می‌کنم که ما تواناییم،

که به جای آنان بهتر از ایشان را بیاوریم؛ و بر ما پیشی نتوانند جست.

پس بگذارشان یاوه گویند و بازی کنند تا روزی را که وعده داده شده‌اند ملاقات نمایند.

روزی که از گورها[ی خود] شتابان برآیند، گویی که آنان به سوی پرچمهای افراشته می دوند.

دیدگانشان فرو افتاده، [غبار] مذلّت آنان را فرو گرفته است. این است همان روزی که به ایشان وعده داده می‌شد.

ما نوح را به سوی قومش فرستادیم که: «قومت را، پیش از آنکه عذابی دردناک به آنان رسد، هشدار ده.»

[نوح‌] گفت: «ای قوم من، من شما را هشدار دهنده‌ای آشکارم،

که خدا را بپرستید و از او پروا دارید و مرا فرمان برید.

[تا] برخی از گناهانتان را بر شما ببخشاید و [اجل‌] شما را تا وقتی معین به تأخیر اندازد. اگر بدانید، چون وقت مقرر خدا برسد، تأخیر بر نخواهد داشت.

[نوح‌] گفت: «پروردگارا، من قوم خود را شب و روز دعوت کردم،

و دعوت من جز بر گریزشان نیفزود.

و من هر بار که آنان را دعوت کردم تا ایشان را بیامرزی، انگشتانشان را در گوشهایشان کردند و ردای خویشتن بر سر کشیدند و اصرار ورزیدند و هر چه بیشتر بر کبر خود افزودند.

سپس من آشکارا آنان را دعوت کردم.

باز من به آنان اعلام نمودم و در خلوت [و] پوشیده نیز به ایشان گفتم.

و گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او همواره آمرزنده است.