صفحه ۳۴۵ قرآن کریم

هیچ امّتی نه از اجل خود پیشی می‌گیرد و نه باز پس می‌ماند.

باز فرستادگان خود را پیاپی روانه کردیم. هر بار برای [هدایت‌] امتی پیامبرش آمد، او را تکذیب کردند؛ پس [ما امتهای سرکش را] یکی پس از دیگری آوردیم و آنها را مایه عبرت [و زبانزد مردم‌] گردانیدیم. دور باد [از رحمت خدا] مردمی که ایمان نمی‌آورند.

سپس موسی و برادرش هارون را با آیات خود و حجتی آشکار فرستادیم،

به سوی فرعون و سران [قوم‌] او، ولی تکبّر نمودند و مردمی گردنکش بودند،

پس گفتند: «آیا به دو بشر که مثل خود ما هستند و طایفه آنها بندگان ما می‌باشند ایمان بیاوریم؟»

در نتیجه، آن دو را دروغزن خواندند، پس از زمره هلاک‌شدگان گشتند.

و به یقین، ما به موسی کتاب [آسمانی‌] دادیم، باشد که آنان به راه راست روند.

و پسر مریم و مادرش را نشانه‌ای گردانیدیم و آن دو را در سرزمین بلندی که جای زیست و [دارای‌] آب زلال بود جای دادیم.

ای پیامبران، از چیزهای پاکیزه بخورید و کار شایسته کنید، که من به آنچه انجام می‌دهید دانایم.

و در حقیقت، این امّت شماست که امتی یگانه است، و من پروردگار شمایم؛ پس، از من پروا دارید.

تا کار [دین‌]شان را میان خود قطعه قطعه کردند [و] دسته دسته شدند: هر دسته‌ای به آنچه نزدشان بود، دل خوش کردند.

پس آنها را در ورطه گمراهی‌شان تا چندی واگذار.

آیا می‌پندارند که آنچه از مال و پسران که بدیشان مدد می‌دهیم،

[از آن روی است که‌] می‌خواهیم به سودشان در خیرات شتاب ورزیم؟ [نه،] بلکه نمی‌فهمند.

در حقیقت، کسانی که از بیم پروردگارشان هراسانند،

و کسانی که به نشانه‌های پروردگارشان ایمان می‌آورند،

و آنان که به پروردگارشان شرک نمی‌آورند،