جزء ۱۹ قرآن کریم

و کسانی که به لقای ما امید ندارند، گفتند: «چرا فرشتگان بر ما نازل نشدند یا پروردگارمان را نمی‌بینیم؟» قطعاً در مورد خود تکبر ورزیدند و سخت سرکشی کردند.

روزی که فرشتگان را ببینند، آن روز برای گناهکاران بشارتی نیست، و می‌گویند: «دور و ممنوع [آید از رحمت خدا].»

و به هر گونه کاری که کرده‌اند می‌پردازیم و آن را [چون‌] گَردی پراکنده می‌سازیم.

آن روز، جایگاه اهل بهشت بهتر و استراحتگاهشان نیکوتر است.

و روزی که آسمان با ابری سپید از هم می‌شکافد و فرشتگان نزول یابند!

آن روز، فرمانروایی بحق، از آنِ [خدایِ‌] رحمان است و روزی است که بر کافران بسی دشوار است.

و روزی است که ستمکار دستهای خود را می‌گزد [و] می‌گوید: «ای کاش با پیامبر راهی برمی‌گرفتم.»

«ای وای، کاش فلانی را دوست [خود] نگرفته بودم.

او [بود که‌] مرا به گمراهی کشانید پس از آنکه قرآن به من رسیده بود.» و شیطان همواره فروگذارنده انسان است.

و پیامبر [خدا] گفت: «پروردگارا، قوم من این قرآن را رها کردند.»

و این گونه برای هر پیامبری دشمنی از گناهکاران قرار دادیم، و همین بس که پروردگارت راهبر و یاور توست.

و کسانی که کافر شدند، گفتند: «چرا قرآن یکجا بر او نازل نشده است؟» این گونه [ما آن را به تدریج نازل کردیم‌] تا قلبت را به وسیله آن استوار گردانیم، و آن را به آرامی [بر تو] خواندیم.

و برای تو مَثَلی نیاوردند، مگر آنکه [ما] حق را با نیکوترین بیان برای تو آوردیم.

کسانی که -به رو درافتاده- به سوی جهنم رانده می‌شوند، آنان بدترین جای و گم‌ترین راه را دارند.

و به یقین [ما] به موسی کتاب [آسمانی‌] عطا کردیم، و برادرش هارون را همراه او دستیار[ش‌] گردانیدیم.

پس گفتیم: «هر دو به سوی قومی که نشانه‌های ما را به دروغ گرفتند بروید.» پس [ما] آنان را به سختی هلاک نمودیم.

و قوم نوح را آنگاه که پیامبران [خدا] را تکذیب کردند غرقشان ساختیم، و آنان را برای [همه‌] مردم عبرتی گردانیدیم و برای ستمکاران عذابی پر درد آماده کرده‌ایم.

و [نیز] عادیان و ثمودیان و اصحاب رَسّ و نسلهای بسیاری میان این [جماعتها] را [هلاک کردیم‌].

و برای همه آنان مَثَلها زدیم و همه را زیر و زَبَر کردیم.

و قطعاً بر شهری که باران بلا بر آن بارانده شد گذشته‌اند؛ مگر آن را ندیده‌اند؟ [چرا،] ولی امید به زنده‌شدن ندارند.

و چون تو را ببینند، جز به ریشخندت نگیرند، [که:] «آیا این همان کسی است که خدا او را به رسالت فرستاده است؟

چیزی نمانده بود که ما را از خدایانمان -اگر بر آن ایستادگی نمی‌کردیم- منحرف کند. «و هنگامی که عذاب را می‌بینند به زودی خواهند دانست چه کسی گمراه‌تر است.

آیا آن کس که هوای [نفس‌] خود را معبود خویش گرفته است دیدی؟ آیا [می‌توانی‌] ضامن او باشی؟

یا گمان داری که بیشترشان می‌شنوند یا می‌اندیشند؟ آنان جز مانند ستوران نیستند، بلکه گمراه‌ترند.

آیا ندیده‌ای که پروردگارت چگونه سایه را گسترده است؟ و اگر می‌خواست، آن را ساکن قرار می‌داد، آنگاه خورشید را بر آن دلیل گردانیدیم.

سپس آن [سایه‌] را اندک اندک به سوی خود بازمی‌گیریم.

و اوست کسی که شب را برای شما پوششی قرار داد و خواب را [مایه‌] آرامشی. و روز را زمان برخاستن [شما] گردانید.

و اوست آن کس که بادها را نویدی پیشاپیش رحمت خویش [=باران‌] فرستاد و از آسمان، آبی پاک فرود آوردیم،

تا به وسیله آن سرزمینی پژمرده را زنده گردانیم و آن را به آنچه خلق کرده‌ایم -از دامها و انسانهای بسیار- بنوشانیم.

و قطعاً آن [پند] را میان آنان گوناگون ساختیم تا توجه پیدا کنند، و[لی ] بیشتر مردم جز ناسپاسی نخواستند.

و اگر می‌خواستیم قطعاً در هر شهری هشداردهنده‌ای برمی‌انگیختیم.

پس، از کافران اطاعت مکن، و با [الهام گرفتن از] قرآن با آنان به جهادی بزرگ بپرداز.

و اوست کسی که دو دریا را موج‌زنان به سوی هم روان کرد: این یکی شیرین [و] گوارا و آن یکی شور [و] تلخ است؛ و میان آن دو، مانع و حریمی استوار قرار داد.

و اوست کسی که از آب، بشری آفرید و او را [دارای خویشاوندی‌] نسبی و دامادی قرار داد، و پروردگار تو همواره تواناست.

و غیر از خدا چیزی را می‌پرستند که نه سودشان می‌دهد و نه زیانشان می‌رساند؛ و کافر همواره در برابر پروردگار خود همپشت [شیطان‌] است.

و تو را جز بشارتگر و بیم‌دهنده نفرستادیم.

بگو: «بر این [رسالت‌] اجری از شما طلب نمی‌کنم، جز اینکه هر کس بخواهد راهی به سوی پروردگارش [در پیش‌] گیرد.»

و بر آن زنده که نمی‌میرد توکل کن و به ستایش او تسبیح گوی؛ و همین بس که او به گناهان بندگانش آگاه است.

همان کسی که آسمانها و زمین، و آنچه را که میان آن دو است، در شش روز آفرید. آنگاه بر عرش استیلا یافت. رحمتگر عام [اوست‌]. در باره وی از خبره‌ای بپرس [که می‌داند].

و چون به آنان گفته شود: «[خدای‌] رحمان را سجده کنید»، می‌گویند: «رحمان چیست؟ آیا برای چیزی که ما را [بدان‌] فرمان می‌دهی سجده کنیم؟» و بر رمیدنشان می‌افزاید.

[فرخنده و] بزرگوار است آن کسی که در آسمان برجهایی نهاد، و در آن، چراغ و ماهی نوربخش قرار داد.

و اوست کسی که برای هر کس که بخواهد عبرت گیرد یا بخواهد سپاسگزاری نماید، شب و روز را جانشین یکدیگر گردانید.

و بندگان خدای رحمان کسانی‌اند که روی زمین به نرمی گام برمی‌دارند؛ و چون نادانان ایشان را طرف خطاب قرار دهند به ملایمت پاسخ می‌دهند.

و آنانند که در حال سجده یا ایستاده، شب را به روز می‌آورند.

و کسانی‌اند که می‌گویند: «پروردگارا، عذاب جهنم را از ما بازگردان که عذابش سخت و دایمی است.

و در حقیقت، آن بد قرارگاه و جایگاهی است.

و کسانی‌اند که چون انفاق کنند، نه ولخرجی می‌کنند و نه تنگ می‌گیرند، و میان این دو [روش‌] حد وسط را برمی‌گزینند.

و کسانی‌اند که با خدا معبودی دیگر نمی‌خوانند و کسی را که خدا [خونش را] حرام کرده است جز به حق نمی‌کُشند، و زنا نمی‌کنند، و هر کس اینها را انجام دهد سزایش را دریافت خواهد کرد.

برای او در روز قیامت عذاب دو چندان می‌شود و پیوسته در آن خوار می‌ماند.

مگر کسی که توبه کند و ایمان آورد و کار شایسته کند. پس خداوند بدیهایشان را به نیکیها تبدیل می‌کند، و خدا همواره آمرزنده مهربان است.

و هر کس توبه کند و کار شایسته انجام دهد، در حقیقت به سوی خدا بازمی‌گردد.

و کسانی‌اند که گواهی دروغ نمی‌دهند؛ و چون بر لغو بگذرند با بزرگواری می‌گذرند.

و کسانی‌اند که چون به آیات پروردگارشان تذکر داده شوند، کر و کور روی آن نمی‌افتند.

و کسانی‌اند که می‌گویند: «پروردگارا، به ما از همسران و فرزندانمان آن ده که مایه روشنی چشمان [ما] باشد، و ما را پیشوای پرهیزگاران گردان.»

اینانند که به پاس آنکه صبر کردند، غرفه‌[های بهشت را] پاداش خواهند یافت و در آنجا با سلام و درود مواجه خواهند شد.

در آنجا، جاودانه خواهند ماند. چه خوش قرارگاه و مقامی!

بگو: «اگر دعای شما نباشد، پروردگارم هیچ اعتنایی به شما نمی‌کند. در حقیقت شما به تکذیب پرداخته‌اید و به زودی [عذاب بر شما] لازم خواهد شد.»

طا، سین، میم.

این است آیه‌های کتاب روشنگر.

شاید تو از اینکه [مشرکان‌] ایمان نمی‌آورند، جان خود را تباه سازی.

اگر بخواهیم، معجزه‌ای از آسمان بر آنان فرود می‌آوریم، تا در برابر آن، گردنهایشان خاضع گردد.

و هیچ تذکر جدیدی از سوی [خدای‌] رحمان برایشان نیامد جز اینکه همواره از آن روی برمی‌تافتند.

[آنان‌] در حقیقت به تکذیب پرداختند، و به زودی خبر آنچه که بدان ریشخند می کردند، بدیشان خواهد رسید.

مگر در زمین ننگریسته‌اند که چه قدر در آن از هر گونه جفتهای زیبا رویانیده‌ایم؟

قطعاً در این [هنرنمایی‌] عبرتی است و[لی‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نیستند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

و [یاد کن‌] هنگامی را که پروردگارت موسی را ندا درداد که به سوی قوم ستمکار برو:

قوم فرعون؛ آیا پروا ندارند؟!

گفت: «پروردگارا، می‌ترسم مرا تکذیب کنند،

و سینه‌ام تنگ می‌گردد، و زبانم باز نمی‌شود، پس به سوی هارون بفرست.

و [از طرفی‌] آنان بر [گردن‌] من خونی دارند و می‌ترسم مرا بکشند.»

فرمود: «نه، چنین نیست؛ نشانه‌های ما را [برای آنان‌] بِبَرید که ما با شما شنونده‌ایم.»

پس به سوی فرعون بروید و بگویید: «ما پیامبر پروردگار جهانیانیم،

فرزندان اسرائیل را با ما بفرست.»

[فرعون‌] گفت: «آیا تو را از کودکی در میان خود نپروردیم و سالیانی چند از عمرت را پیش ما نماندی؟

و [سرانجام‌] کار خود را کردی، و تو از ناسپاسانی.»

گفت: «آن را هنگامی مرتکب شدم که از گمراهان بودم،

و چون از شما ترسیدم، از شما گریختم، تا پروردگارم به من دانش بخشید و مرا از پیامبران قرار داد.

و [آیا] اینکه فرزندان اسرائیل را بنده [خود] ساخته‌ای نعمتی است که منّتش را بر من می‌نهی؟»

فرعون گفت: «و پروردگار جهانیان چیست؟»

گفت: «پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است-اگر اهل یقین باشید.»

[فرعون‌] به کسانی که پیرامونش بودند گفت: «آیا نمی‌شنوید؟»

[موسی دوباره‌] گفت: «پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شما.»

[فرعون‌] گفت: «واقعاً این پیامبری که به سوی شما فرستاده شده، سخت دیوانه است.»

[موسی‌] گفت: «پروردگار خاور و باختر و آنچه میان آن دو است-اگر تعقّل کنید.»

[فرعون‌] گفت: «اگر خدایی غیر از من اختیار کنی قطعاً تو را از [جمله‌] زندانیان خواهم ساخت.»

گفت: «گر چه برای تو چیزی آشکار بیاورم؟»

گفت: «اگر راست می‌گویی آن را بیاور.»

پس عصای خود بیفکند و بناگاه آن اژدری نمایان شد.

و دستش را بیرون کشید و بناگاه آن برای تماشاگران سپید می‌نمود.

[فرعون‌] به سرانی که پیرامونش بودند گفت: «واقعاً این ساحری بسیار داناست.

می‌خواهد با سحر خود، شما را از سرزمینتان بیرون کند، اکنون چه رأی می‌دهید؟»

گفتند: «او و برادرش را در بند دار و گردآورندگان را به شهرها بفرست،

تا هر ساحر ماهری را نزد تو بیاورند.»

پس ساحران برای موعدِ روزی معلوم گردآوری شدند.

و به توده مردم گفته شد: «آیا شما هم جمع خواهید شد؟

بدین امید که اگر ساحران غالب شدند از آنان پیروی کنیم؟»

و چون ساحران پیش فرعون آمدند، گفتند: «آیا اگر ما غالب آییم واقعاً برای ما مزدی خواهد بود؟»

گفت: «آری، و در آن صورت شما حتماً از [زمره‌] مقرّبان خواهید شد.»

موسی به آنان گفت: «آنچه را شما می‌اندازید بیندازید.»

پس ریسمانها و چوبدستی‌هایشان را انداختند و گفتند: «به عزّت فرعون که ما حتماً پیروزیم.»

پس موسی عصایش را انداخت و بناگاه هر چه را به دروغ برساخته بودند بلعید.

در نتیجه، ساحران به حالت سجده درافتادند.

گفتند: «به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم:

پروردگار موسی و هارون.»

گفت: « [آیا] پیش از آنکه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید؟ قطعاً او همان بزرگ شماست که به شما سحر آموخته است. به زودی خواهید دانست. حتماً دستها و پاهای شما را از چپ و راست خواهم برید و همه‌تان را به دار خواهم آویخت.»

گفتند: «باکی نیست، ما روی به سوی پروردگار خود می‌آوریم.

ما امیدواریم که پروردگارمان گناهانمان را بر ما ببخشاید، [چرا] که نخستین ایمان‌آورندگان بودیم.»

و به موسی وحی کردیم که: «بندگان مرا شبانه حرکت ده، زیرا شما مورد تعقیب قرار خواهید گرفت.»

پس فرعون مأمورانِ جمع‌آوریِ [خود را] به شهرها فرستاد،

[و گفت:] «اینها عده‌ای ناچیزند.

و راستی آنها ما را بر سر خشم آورده‌اند،

و[لی‌] ما همگی به حال آماده‌باش درآمده‌ایم.»

سرانجام، ما آنان را از باغستانها و چشمه‌سارها،

و گنجینه‌ها و جایگاه‌های پر ناز و نعمت بیرون کردیم.

[اراده ما] چنین بود، و آن [نعمتها] را به فرزندان اسرائیل میراث دادیم.

پس هنگام برآمدن آفتاب، آنها را تعقیب کردند.

چون دو گروه، همدیگر را دیدند، یاران موسی گفتند: «ما قطعاً گرفتار خواهیم شد.»

گفت: «چنین نیست، زیرا پروردگارم با من است و به زودی مرا راهنمایی خواهد کرد.»

پس به موسی وحی کردیم: «با عصای خود بر این دریا بزن.» تا از هم شکافت، و هر پاره‌ای همچون کوهی سترگ بود.

و دیگران را بدانجا نزدیک گردانیدیم.

و موسی و همه کسانی را که همراه او بودند نجات دادیم؛

آنگاه دیگران را غرق کردیم.

مسلماً در این [واقعه‌] عبرتی بود، و[لی‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نبودند.

و قطعاً پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

و بر آنان گزارش ابراهیم را بخوان.

آنگاه که به پدر خود و قومش گفت: «چه می‌پرستید؟»

گفتند: «بتانی را می‌پرستیم و همواره ملازم آنهاییم.»

گفت: «آیا وقتی دعا می‌کنید، از شما می‌شنوند؟

یا به شما سود یا زیان می‌رسانند؟»

گفتند: «نه، بلکه پدران خود را یافتیم که چنین می‌کردند.»

گفت: «آیا در آنچه می‌پرستیده‌اید تأمّل کرده‌اید؟

شما و پدران پیشین شما؟

قطعاً همه آنها -جز پروردگار جهانیان- دشمن منند.

آن کس که مرا آفریده و همو راهنماییم می‌کند،

و آن کس که او به من خوراک می‌دهد و سیرابم می‌گرداند،

و چون بیمار شوم او مرا درمان می‌بخشد،

و آن کس که مرا می‌میراند و سپس زنده‌ام می‌گرداند،

و آن کس که امید دارم روز پاداش، گناهم را بر من ببخشاید.»

پروردگارا، به من دانش عطا کن و مرا به صالحان ملحق فرمای،

و برای من در [میان‌] آیندگان آوازه نیکو گذار،

و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان،

و بر پدرم ببخشای که او از گمراهان بود،

و روزی که [مردم‌] برانگیخته می‌شوند رسوایم مکن:

روزی که هیچ مال و فرزندی سود نمی‌دهد،

مگر کسی که دلی پاک به سوی خدا بیاورد.

و [آن روز] بهشت برای پرهیزگاران نزدیک می‌گردد.

و جهنم برای گمراهان نمودار می‌شود.

و به آنان گفته می‌شود: «آنچه جز خدا می‌پرستیدید کجایند؟

آیا یاریتان می‌کنند یا خود را یاری می‌دهند؟

پس آنها و همه گمراهان در آن [آتش‌] افکنده می‌شوند،

و [نیز] همه سپاهیان ابلیس.

آنها در آنجا با یکدیگر ستیزه می‌کنند [و] می‌گویند:

«سوگند به خدا که ما در گمراهی آشکاری بودیم،

آنگاه که شما را با پروردگار جهانیان برابر می‌کردیم،

و جز تباهکاران ما را گمراه نکردند،

در نتیجه شفاعتگرانی نداریم،

و نه دوستی نزدیک.

و ای کاش که بازگشتی برایِ ما بود و از مؤمنان می‌شدیم.

حقاً در این [سرگذشت درس‌] عبرتی است و[لی‌] بیشترشان مؤمن نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

قوم نوح پیامبران را تکذیب کردند.

چون برادرشان نوح به آنان گفت: «آیا پروا ندارید؟

من برای شما فرستاده‌ای در خور اعتمادم؛

از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید،

و بر این [رسالت‌] اجری از شما طلب نمی‌کنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست.

پس، از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.»

گفتند: «آیا به تو ایمان بیاوریم و حال آنکه فرومایگان از تو پیروی کرده‌اند؟»

[نوح‌] گفت: «به [جزئیات‌] آنچه می‌کرده‌اند چه آگاهی دارم؟

حسابشان -اگر درمی‌یابید- جز با پروردگارم نیست.

و من طردکننده مؤمنان نیستم.

من جز هشداردهنده‌ای آشکار [بیش‌] نیستم.»

گفتند: «ای نوح، اگر دست برنداری قطعاً از [جمله‌] سنگسارشدگان خواهی بود.»

گفت: «پروردگارا، قوم من مرا تکذیب کردند؛

میان من و آنان فیصله ده، و من و هر کس از مؤمنان را که با من است نجات بخش.»

پس او و هر که را در آن کشتی آکنده با او بود، رهانیدیم؛

آنگاه باقی‌ماندگان را غرق کردیم.

قطعاً در این [ماجرا درس‌] عبرتی بود، و[لی‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

عادیان، پیامبران [خدا] را تکذیب کردند.

آنگاه که برادرشان هود به آنان گفت: «آیا پروا ندارید؟

من برای شما فرستاده‌ای در خور اعتمادم.

از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.

و بر این [رسالت‌] اجری از شما طلب نمی‌کنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست.

آیا بر هر تپه‌ای بنایی می‌سازید که [در آن‌] دست به بیهوده‌کاری زنید؟

و کاخهای استوار می‌گیرید به امید آنکه جاودانه بمانید؟

و چون حمله‌ور می‌شوید [چون‌] زورگویان حمله‌ور می‌شوید؟

پس، از خدا پروا دارید و فرمانم ببرید.

و از آن کس که شما را به آنچه می‌دانید مدد کرد پروا دارید:

شما را به [دادن‌] دامها و پسران مدد کرد،

و به [دادن‌] باغها و چشمه‌ساران؛

من از عذاب روزی هولناک بر شما می‌ترسم.

گفتند: «خواه اندرز دهی و خواه از اندرزدهندگان نباشی برای ما یکسان است.

این جز شیوه پیشینیان نیست.

و ما عذاب نخواهیم شد.»

پس تکذیبش کردند و هلاکشان کردیم. قطعاً در این [ماجرا درس‌] عبرتی بود، و[لی‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

ثمودیان، پیامبران [خدا] را تکذیب کردند؛

آنگاه که برادرشان صالح به آنان گفت: «آیا پروا ندارید؟

من برای شما فرستاده‌ای در خور اعتمادم.

از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.

و بر این [رسالت‌] اجری از شما طلب نمی‌کنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست.

آیا شما را در آنچه اینجا دارید آسوده رها می‌کنند؟

در باغها و در کنار چشمه‌ساران،

و کشتزارها و خرمابنانی که شکوفه‌هایشان لطیف است؟

و هنرمندانه برای خود از کوهها خانه‌هایی می‌تراشید.

از خدا پروا کنید و فرمانم ببرید.

و فرمان افراطگران را پیروی مکنید:

آنان که در زمین فساد می‌کنند و اصلاح نمی‌کنند.»

گفتند: «قطعاً تو از افسون‌شدگانی.

تو جز بشری مانند ما [بیش‌] نیستی. اگر راست می‌گویی معجزه‌ای بیاور.

گفت: «این ماده‌شتری است که نوبتی از آب او راست و روزی معین نوبت آب شماست.

و به آن گزندی مرسانید که عذاب روزی هولناک شما را فرو می‌گیرد.

پس آن را پی کردند و پشیمان گشتند.

آنگاه آنان را عذاب فرو گرفت. قطعاً در این [ماجرا] عبرتی است، و[لی‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

قوم لوط فرستادگان را تکذیب کردند.

آنگاه برادرشان لوط به آنان گفت: «آیا پروا ندارید؟

من برای شما فرستاده‌ای در خور اعتمادم.

از خدا پروا دارید و فرمانم ببرید.

و بر این [رسالت‌] اجری از شما طلب نمی‌کنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست.

آیا از میان مردم جهان، با مردها در می‌آمیزید؟

و آنچه را پروردگارتان از همسرانتان برای شما آفریده وامی‌گذارید؟ [نه،] بلکه شما مردمی تجاوزکارید.

گفتند: «ای لوط، اگر دست برنداری، قطعاً از اخراج‌شدگان خواهی بود.»

گفت: «به راستی من دشمن کردار شمایم.

پروردگارا، مرا و کسان مرا از آنچه انجام می‌دهند رهایی بخش.»

پس او و کسانش را همگی، رهانیدیم-

جز پیرزنی که از باقی‌ماندگان [در خاکستر آتش‌] بود.

سپس دیگران را سخت هلاک کردیم.

و بر [سر] آنان بارانی [از آتش گوگرد] فرو ریختیم. و چه بد بود باران بیم‌داده‌شدگان.

قطعاً در این [عقوبت‌] عبرتی است، و[لی‌] بیشترشان ایمان‌آورنده نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

اصحاب ایکه فرستادگان را تکذیب کردند.

آنگاه که شعیب به آنان گفت: «آیا پروا ندارید؟

من برای شما فرستاده‌ای در خور اعتمادم.

از خدا پروا دارید و فرمانم ببرید.

و بر این [رسالت‌] اجری از شما طلب نمی‌کنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانیان نیست.

پیمانه را تمام دهید و از کم‌فروشان مباشید.

و با ترازوی درست بسنجید.

و از ارزش اموال مردم مکاهید و در زمین سر به فساد بر مدارید.

و از آن کس که شما و خلق [انبوه‌] گذشته را آفریده است پروا کنید.»

گفتند: «تو واقعاً از افسون‌شدگانی.»

«و تو جز بشری مانند ما [بیش‌] نیستی، و قطعاً تو را از دروغگویان می‌دانیم.

پس اگر از راستگویانی، پاره‌ای از آسمان بر [سر] ما بیفکن.»

[شعیب‌] گفت: «پروردگارم به آنچه می‌کنید داناتر است.»

پس او را تکذیب کردند، و عذابِ روزِ ابر [آتشبار] آنان را فرو گرفت. به راستی آن، عذاب روزی هولناک بود.

قطعاً در این [عقوبت درسِ‌] عبرتی است، و[لی‌] بیشترشان ایمان آورنده نبودند.

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

و راستی که این [قرآن‌] وحی پروردگار جهانیان است.

«روح الامین» آن را بر دلت نازل کرد،

تا از [جمله‌] هشداردهندگان باشی؛

به زبان عربی روشن،

و [وصف‌] آن در کتابهای پیشینیان آمده است.

آیا برای آنان، این خود دلیلی روشن نیست که علمای بنی‌اسرائیل از آن اطّلاع دارند؟

و اگر آن را بر برخی از غیر عرب زبانان نازل می‌کردیم،

و پیامبر آن را برایشان می‌خواند به آن ایمان نمی‌آوردند.

این گونه در دلهای گناهکاران، [انکار را] راه می‌دهیم:

که به آن نگروند تا عذاب پردرد را ببینند،

که به طور ناگهانی -در حالی که بی‌خبرند- بدیشان برسد.

و بگویند: «آیا مهلت خواهیم یافت؟»

پس آیا عذاب ما را به شتاب می‌خواهند؟

مگر نمی‌دانی که اگر سالها آنان را برخوردار کنیم،

و آنگاه آنچه که [بدان‌] بیم داده می‌شوند بدیشان برسد،

آنچه از آن برخوردار می‌شدند، به کارشان نمی‌آید [و عذاب را از آنان دفع نمی‌کند]؟

و هیچ شهری را هلاک نکردیم مگر آنکه برای آن هشداردهندگانی بود.

[تا آنان را] تذکر [دهند]؛ و ما ستمکار نبوده‌ایم.

و شیطانها آن را فرود نیاورده‌اند.

و آنان را نسزد و نمی‌توانند [وحی کنند].

در حقیقت آنها از شنیدن، معزول [و محروم‌]اند.

پس با خدا، خدای دیگر مخوان که از عذاب‌شدگان خواهی شد.

و خویشان نزدیکت را هشدار ده.

و برای آن مؤمنانی که تو را پیروی کرده‌اند، بال خود را فرو گستر.

و اگر تو را نافرمانی کردند، بگو: «من از آنچه می‌کنید بیزارم.»

و بر [خدایِ‌] عزیزِ مهربان توکل کن،

آن کس که چون [به نماز] برمی‌خیزی تو را می‌بیند،

و حرکت تو را در میان سجده‌کنندگان [می‌نگرد].

او همان شنوای داناست.

آیا شما را خبر دهم که شیاطین بر چه کسی فرود می‌آیند؟

بر هر دروغزن گناهکاری فرود می‌آیند،

که [دزدانه‌] گوش فرا می‌دارند و بیشترشان دروغگویند،

و شاعران را گمراهان پیروی می‌کنند.

آیا ندیده‌ای که آنان در هر وادیی سرگردانند؟

و آنانند که چیزهایی می‌گویند که انجام نمی‌دهند.

مگر کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده و خدا را بسیار به یاد آورده و پس از آنکه مورد ستم قرار گرفته‌اند یاری خواسته‌اند. و کسانی که ستم کرده‌اند به زودی خواهند دانست به کدام بازگشتگاه برخواهند گشت.

طا، سین. این است آیات قرآن و [آیات‌] کتابی روشنگر،

که [مایه‌] هدایت و بشارت برای مؤمنان است.

همانان که نماز برپا می‌دارند و زکات می‌دهند و خود به آخرت یقین دارند.

کسانی که به آخرت ایمان ندارند، کردارهایشان را در نظرشان بیاراستیم [تا همچنان‌] سرگشته بمانند.

آنان کسانی‌اند که عذاب سخت برای ایشان خواهد بود، و در آخرت، خود زیانکارترین [مردم‌]اند.

و حقاً تو قرآن را از سوی حکیمی دانا دریافت می‌داری.

[یادکن‌] هنگامی را که موسی به خانواده خود گفت: «من آتشی به نظرم رسید، به زودی برای شما خبری از آن خواهم آورد، یا شعله آتشی برای شما می‌آورم، باشد که خود را گرم کنید.»

چون نزد آن آمد، آوا رسید که: «خجسته [و مبارک گردید] آنکه در کنار این آتش و آنکه پیرامون آن است، و منزه است خدا، پروردگار جهانیان.»

«ای موسی، این منم خدای عزیز حکیم.»

و عصایت را بیفکن. پس چون آن را همچون ماری دید که می‌جنبد، پشت گردانید و به عقب بازنگشت. «ای موسی، مترس که فرستادگان پیش من نمی‌ترسند.

لیکن کسی که ستم کرده سپس -بعد از بدی- نیکی را جایگزین [آن‌] گردانیده، [بداند] که من آمرزنده مهربانم.

و دستت را در گریبانت کن تا سپید بی‌عیب بیرون آید. [اینها] از [جمله‌] نشانه‌های نُه‌گانه‌ای است [که باید] به سوی فرعون و قومش [ببَری‌]، زیرا که آنان مردمی نافرمانند.

و هنگامی که آیات روشنگر ما به سویشان آمد گفتند: «این سحری آشکار است.»

و با آنکه دلهایشان بدان یقین داشت، از روی ظلم و تکبر آن را انکار کردند. پس ببین فرجام فسادگران چگونه بود.

و به راستی به داوود و سلیمان دانشی عطا کردیم، و آن دو گفتند: «ستایش خدایی را که ما را بر بسیاری از بندگان باایمانش برتری داده است.»

و سلیمان از داوود میراث یافت و گفت: «ای مردم، ما زبان پرندگان را تعلیم یافته‌ایم و از هر چیزی به ما داده شده است. راستی که این همان امتیاز آشکار است.»

و برای سلیمان سپاهیانش از جن و انس و پرندگان جمع‌آوری شدند و [برای رژه‌] دسته دسته گردیدند.

تا آنگاه که به وادی مورچگان رسیدند. مورچه‌ای [به زبان خویش‌] گفت: «ای مورچگان، به خانه‌هایتان داخل شوید، مبادا سلیمان و سپاهیانش -ندیده و ندانسته- شما را پایمال کنند.»

[سلیمان‌] از گفتار او دهان به خنده گشود و گفت: «پروردگارا، در دلم افکن تا نعمتی را که به من و پدر و مادرم ارزانی داشته‌ای سپاس بگزارم، و به کار شایسته‌ای که آن را می‌پسندی بپردازم، و مرا به رحمت خویش در میان بندگان شایسته‌ات داخل کن.»

و جویای [حال‌] پرندگان شد و گفت: «مرا چه شده است که هدهد را نمی‌بینم؟ یا شاید از غایبان است؟

قطعاً او را به عذابی سخت عذاب می‌کنم یا سرش را می‌برم مگر آنکه دلیلی روشن برای من بیاورد.

پس دیری نپایید که [هدهد آمد و] گفت: «از چیزی آگاهی یافتم که از آن آگاهی نیافته‌ای، و برای تو از «سبا» گزارشی درست آورده‌ام.

من [آنجا] زنی را یافتم که بر آنها سلطنت می‌کرد و از هر چیزی به او داده شده بود و تختی بزرگ داشت.

او و قومش را چنین یافتم که به جای خدا به خورشید سجده می‌کنند، و شیطان اعمالشان را برایشان آراسته و آنان را از راه [راست‌] باز داشته بود، در نتیجه [به حق‌] راه نیافته بودند.

[آری، شیطان چنین کرده بود] تا برای خدایی که نهان را در آسمانها و زمین بیرون می‌آورد و آنچه را پنهان می‌دارید و آنچه را آشکار می‌نمایید می‌داند، سجده نکنند؛

خدای یکتا که هیچ خدایی جز او نیست، پروردگار عرش بزرگ است.»

گفت: «خواهیم دید آیا راست گفته‌ای یا از دروغگویان بوده‌ای.»

«این نامه مرا ببر و به سوی آنها بیفکن، آنگاه از ایشان روی برتاب، پس ببین چه پاسخ می‌دهند.»

[ملکه سبا] گفت: «ای سران [کشور] نامه‌ای ارجمند برای من آمده است،

که از طرف سلیمان است و [مضمون آن‌] این است: به نام خداوند رحمتگر مهربان.

بر من بزرگی مکنید و مرا از در اطاعت درآیید.»

گفت: «ای سران [کشور] در کارم به من نظر دهید که بی‌حضور شما [تا به حال‌] کاری را فیصله نداده‌ام.»

گفتند: «ما سخت نیرومند و دلاوریم، و[لی‌] اختیار کار با توست، بنگر چه دستور می‌دهی؟»

[ملکه‌] گفت: «پادشاهان چون به شهری درآیند، آن را تباه و عزیزانش را خوار می‌گردانند، و این گونه می‌کنند.»

«و [اینک‌] من ارمغانی به سویشان می‌فرستم و می‌نگرم که فرستادگان [من‌] با چه چیز بازمی‌گردند.»

و چون [فرستاده‌] نزد سلیمان آمد، [سلیمان‌] گفت: «آیا مرا به مالی کمک می‌دهید؟ آنچه خدا به من عطا کرده، بهتر است از آنچه به شما داده‌است. [نه،] بلکه شما به ارمغان خود شادمانی می‌نمایید.

به سوی آنان بازگرد که قطعاً سپاهیانی بر [سر] ایشان می‌آوریم که در برابر آنها تاب ایستادگی نداشته باشند و از آن [دیار] به خواری و زبونی بیرونشان می‌کنیم.»

[سپس‌] گفت: «ای سران [کشور] کدام یک از شما تخت او را -پیش از آنکه مطیعانه نزد من آیند- برای من می‌آورد؟»

عفریتی از جن گفت: «من آن را پیش از آنکه از مجلس خود برخیزی برای تو می‌آورم و بر این [کار] سخت توانا و مورد اعتمادم.»

کسی که نزد او دانشی از کتاب [الهی‌] بود، گفت: «من آن را پیش از آنکه چشم خود را بر هم زنی برایت می‌آورم.» پس چون [سلیمان‌] آن [تخت‌] را نزد خود مستقر دید، گفت: «این از فضل پروردگار من است، تا مرا بیازماید که آیا سپاسگزارم یا ناسپاسی می‌کنم. و هر کس سپاس گزارد، تنها به سود خویش سپاس می‌گزارد، و هر کس ناسپاسی کند، بی‌گمان پروردگارم بی‌نیاز و کریم است.»

گفت: «تخت [ملکه‌] را برایش ناشناس گردانید تا ببینیم آیا پی می‌برد یا از کسانی است که پی نمی‌برند.»

پس وقتی [ملکه‌] آمد، [بدو] گفته شد: «آیا تخت تو همین گونه است؟» گفت: «گویا این همان است و پیش از این، ما آگاه شده و از در اطاعت درآمده بودیم.»

و [در حقیقت قبلاً] آنچه غیر از خدا می‌پرستید مانع [ایمان‌] او شده بود و او از جمله گروه کافران بود.

به او گفته شد: «وارد ساحت کاخ [پادشاهی‌] شو.» و چون آن را دید، برکه‌ای پنداشت و ساقهایش را نمایان کرد. [سلیمان‌] گفت: «این کاخی مفروش از آبگینه است.» [ملکه‌] گفت: «پروردگارا، من به خود ستم کردم و [اینک‌] با سلیمان در برابر خدا، پروردگار جهانیان، تسلیم شدم.»

و به راستی، به سوی ثمود، برادرشان صالح را فرستادیم که: «خدا را بپرستید.» پس به ناگاه آنان دو دسته متخاصم شدند.

[صالح‌] گفت: «ای قوم من، چرا پیش از [جستن‌] نیکی، شتابزده خواهان بدی هستید؟ چرا از خدا آمرزش نمی‌خواهید؟ باشد که مورد رحمت قرار گیرید.»

گفتند: «ما به تو و به هر کس که همراه توست شگون بد زدیم.» گفت: «سرنوشت خوب و بدتان پیش خداست، بلکه شما مردمی هستید که مورد آزمایش قرار گرفته‌اید.»

و در آن شهر، نُه دسته بودند که در آن سرزمین فساد می‌کردند و از در اصلاح درنمی‌آمدند.

[با هم‌] گفتند: «با یکدیگر سوگند بخورید که: حتماً به [صالح‌] و کسانش شبیخون می‌زنیم، سپس به ولیّ او خواهیم گفت: ما در محل قتل کسانش حاضر نبودیم، و ما قطعاً راست می‌گوییم.»

و دست به نیرنگ زدند و [ما نیز] دست به نیرنگ زدیم و خبر نداشتند.

پس بنگر که فرجام نیرنگشان چگونه بود: ما آنان و قومشان را همگی هلاک کردیم.

و این [هم‌] خانه‌های خالی آنهاست به [سزای‌] بیدادی که کرده‌اند. قطعاً در این [کیفر] برای مردمی که می‌دانند عبرتی خواهد بود.

و کسانی را که ایمان آورده و تقوا پیشه کرده بودند رهانیدیم.

و [یاد کن‌] لوط را که چون به قوم خود گفت: «آیا دیده و دانسته مرتکب عمل ناشایست [لواط] می‌شوید؟

آیا شما به جای زنان، از روی شهوت با مردها در می‌آمیزید؟ [نه!] بلکه شما مردمی جهالت‌پیشه‌اید.»